بازم ققس،بازم تنگی نفس.. سرما سوزناک بود با اینکه هوا سرد نبود.حسش میکرد.سرما لای تک تک رگ هاش دیده میشد و هر لحظه ممکن بود خونش یخ بزنه و تمام. تنگی نفس هم به سراغش آمده بود.ققسه ی سینشو فشار میداد سعی میکرد راهی برای نفس باز کند. سینی غذاش یه گوشه افتاده بود وآخرین باری که غذا خورده بود رو یادش نمیومد.یه روز؟یه ماه؟یه سال؟؟زمان اونجا مگه معنی داشت؟ معنی زمان را فراموش کرده بود.زمان ینی چه؟زمان ینی تاریخ؟ینی گذشته؟ینی خودش؟ نمیدانست.خودش که بود؟آن را هم نمیدانست. بازم قفس،بازم تنگی نفس.. صدایش می آمد.صدای پایش،صدای خنده هاش.صدای نفس های بریده اش.همه